شنبه , ۳۱ شهریور ۱۳۹۷

اشعار توان یابان مجتمع

****************************************** محسن مشایخی فرد- من و بامدادان ******************************************

****************************************** محسن مشایخی فرد- من و بامدادان ******************************************

من و بامدادان دو فرزند نور                که بی پا کنیم از سیاهی عبور

نه بیمی از این راه برجانمان                نه از عجز ننگی به دامانمان

چه باک از مسیری که هول آور است                که ره توشه من پر از باور است

کنون با که گویم که من کیستم                توان یابم و ناتوان نیستم

اگر پا ندارم همین فخر بس                 که زانو نخواهم زدن پیش کس

اگر بشکند شاخه سر و مست                بر ابروی او در نیفتد شکست

بده چوبدست سحر ساز من                وزان گوشه بنگر به اعجاز من

افق سازم از بام این آشیان                که خورشید، فردا برآید از آن

در این خانه باید شکوفا شدن                توان یاب بودن توانا شدن

شکفتن در اینجا، توانایی است                که این خانه مهد شکوفایی است

بیا تا بر این بام، بانگی زنیم                 چو رعد،آسمان را به لرز افکنیم

که از برق امید چشم من است                اگر صبحدم، آسمان روشن است

بمیر ای سیاهی که من زنده ام             من از نسل خورشید رخشنده ام

بگو ابرها تا اگر فرصتی است              بگریند بر آنکه بر من گریست

*** دکتر محسن مشایخی فرد از کارآموزان مجتمع آموزشی نیکوکاری توان یابان ***

******************************************** یوسف آزادمنش-ستم عشق********************************************

******************************************** یوسف آزادمنش-ستم عشق********************************************

                          چو بر این دیده همان دیده‌ی جادو افتاد

                                              به دل افسونی از افسانه‌ی گیسو افتاد

                          عشق افتاد چو آتش به دل دیوانه

                                               هست این عشق بلایی ز چه نیکو افتاد

                          بیشه را جور زمان باد خزان گشت وزان

                                                    گشت و هر برگ ز هر شاخ به هر سو افتاد

                         این دل از آتش عشق ار که بسوزد هیچ است

                                          مستحق بود که آتش به بلاجو افتاد

                          چون ره از میکده تا خانه‌ی دلدار بسی‌ست

                                           ای فغان از دل شیدا که به هر کو افتاد

                           گر نظر یار کند بر نظرم بار دگر

                                        شاید از لطف زبان بُد که دعاگو افتاد

                          ای (وحید) از ستم چرخ تو نالنده مباش

                                             ستم عشق به عاشق به فلک خو افتادی