دوشنبه , ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷

طرح های توسعه در مجتمع

اجرای طرحهای توسعه در مجتمع توانیابان   

اگر چه مجتمع آموزشی نیکوکاری توان‏ یابان مشهد، در ابتدا با کم‏ترین امکانات و با ساده ‏ترین تشکیلات آغاز به کارکرد،امّا به برکت حضور توان‏ یابان(معلولان) پاک‏ نهاد و به لطف خداوند و عنایات حضرت علی بن موسی الرضا(ع)،درطول ده سال، به نحو همه‏ جانبه وچشمگیری توسعه یافت و ظرفیت و توانمندی آن به میزان زیادی، افزوده شد. توسعه‏ ی این مجتمع را می توان در دوبخش فضا و ساختمان و بخش کیفیت خدمات مدنظر قرارداد و تعریف کرد.

 

توسعه‌ی فضا و ساختمان

توسعه‌ی این بخش در مجتمع توان‌یابان با حجمی چشمگیر و ارزش مالی کلان صورت گرفته است. همچنان که گفته شد در میانه‌های سال ۱۳۷۷، نخستین کلاسهای کارآموزی در ساختمان پلاک ۱۹۹ واقع در بلوار وکیل‌آباد تشکیل شد و این مجموعه به عنوان شعبه‌ای از موسسه‌ی رعد تهران آغاز به کار کرد. امّا پس از اندک زمانی، حاج آقا رحیمیان، مالک ساختمان به گردش کار دلبسته شد و آن ساختمان پرارزش را کلاً برای خدمت به معلولان وقف کرد و در جریان تنظیم سند وقف، تولیت آن را به موسسه‌ی توان‌یابان سپرد. بعدها وی هنگام بازدید از مجتمع و مشاهده‌ی حضور کارآموزان معلول گفت من در کنار خانواده‌ام دو سال در این خانه به سر بردم، امّا هیچ گاه به اندازه‌ی امروز شادمانی و لذّت احساس نکردم.

در سالهای ۷۸ و ۷۹ از طریق آقای پورعبدالله و آقای دکتر هادی‌زاده، عنوان شد که بانوی نیکوکاری که مجتمع را دیده و کلاسها را بازدید کرده است، این حرکت را پسندیده و قصد دارد ساختمانی را به این مجتمع اهدا کند. در ابتدا این امر باورکردنی به نظر نرسید، امّا موضوع حقیقت داشت و آن بانوی بزرگوار، ساختمان پلاک ۱ واقع در خیابان شهید صادقی مقابل پاساژ گوهرشاد را با تنظیم سند رسمی به مجتمع واگذار کرد.

این ساختمان با ششصد متر مربع زیربنا در زمینی دو بر، به مساحت پانصد متر مربع واقع در نبش خیابان شهید صادقی ۱۰ بنا شده است و در هنگام واگذاری در اجاره‌ی یک خانواده بود.

با توجه به موقعیت تجاری منطقه و نظر به نیاز مبرم توان‌یابان به مکانی برای اشتغال، در حیاط ساختمان مذکور بازارچه‌ی کوچکی ترتیب داده شد و با مساعدت نهادهای دولتی و شهرداری، جایگاهی برای اشتغال تنی چند از معلولان آماده گردید. پس از تخلیه‌ی ملک و تصرف کامل آن، به دلیل محدودیتهایی که در ساختمان ۱۱۹۹ وجود داشت، شعبه‌ی شماره‌ی ۲ در این ساختمان مستقر شد و بخشی از فعالیتهای جاری مجموعه به آنجا انتقال یافت، این جابه‌جایی گرچه سبب گشایش در ساختمان قدیمی گردید، امّا دشواریهایی را در حوزه‌ی مدیریت و امور اجرایی پیش آورد.

پیش از آن محدودیتهای موجود در ساختمان شماره ۱ (پلاک ۱۱۹۹)، مدیران مجتمع را به چاره‌اندیشی واداشته بود و همگی بر آن بودند که تأمین ساختمانی بزرگ‌تر و متناسب با برنامه‌های رو به گسترش موسسه، یک نیاز ضروری و غیر قابل چشم‌پوشی است.

ابراهیم هدایی می‌گوید، زمینی با یک ساختمان نیمه ویران و متروک در کنار محل کار و فعالیت ما، در بلوار وکیل‌آباد وجود داشت که من آن را برای طرح‌مان خیلی مناسب می‌دانستم و با احساسی غریب چشم امید به آن داشتم و به همکاران سپرده بودم، مراقب باشند تا اگر روزی مالک به سراغ این ملک متروک آمد، او را بشناسند و نام و نشانش را بپرسند.

این اتفاق می‌افتد و روزی مالک به سراغ ملک می‌آید و در آن را می‌گشاید. معلوم می‌شود او اهل اصفهان و در آن شهر ساکن است و از سنخ انسانهای شریف و پای‌بند به انصاف و مایل به کار خیر می‌باشد. وی پس از آگاهی از سازو کار مجتمع توان‌یابان و آشنایی با چند و چون زندگی معلولان، در عین نیاز به بهای زمین، و با وجود مشتریانی که این بها را نقداً می‌پرداختند، کرامت به خرج می‌دهد، تخفیف مناسبی قائل می‌شود و آن ملک مرغوب را به صورت نقد و قسط، به مجتمع می‌فروشد و در همان زمن و بدون تسویه حساب، سند انتقال قطعی را امضا می‌کند.

در آن هنگام پرداخت نقدی به همّت حاج غلامعلی رافتی عملی شد و موجبات پرداخت اقساط این معامله، آن چنان که آقای هدایی، مدیر عامل مجتمع می‌گوید، در شرایط تنگدستی، در هر رسید به نحوی معجزه‌آسا فراهم می‌شد و از جایی که هیچ انتظار نمی‌رفت، وجه مورد نیاز می‌رسید.

در هر حال در سال ۱۳۷۹ یک هزار متر مربع زمین خوش قواره در کنار بلوار وکیل‌آباد و متصل به ساختمان وقفی اولیه به مالکیت مجتمع توان‌یابان درآمد و گرچه هیچ منبع مالی آماده‌ای در اختیار نبود، مدیریت مجتمع همانند موارد دیگر، با توکّل به خداوند و با اتکّا به سنّت خیر، مقدّمات احداث ساختمانی متناسب با فعالیتهای مجتمع و هماهنگ با نیاز توان‌یابان (معلولان) را فراهم آورد. نخست برای تهیه‌ی نقشه به معماران جوانی که پایان‌نامه‌ی تحصیلی خود را در ارتباط با معلولان نگاشته بودند، مراجعه شد و سرانجام طرح مهندس سیدرضا موسوی که از زمان دانشجویی با مجتمع در ارتباط بود و موادّی را تدریس می‌کرد، مورد قبول قرار گرفت.

برای تامین اعتبار مورد نیاز، عده‌ای از یاران دعوت شدند و از آنان استمداد شد. کسانی تامین برخی موادّ و مصالح را تعهد کردند، امّا وجه قابلی جمع‌آوری نشد. با این وجود پروانه‌ی ساختمان با مساعد شهرداری و ضمن معافیت از عوارض سنگین، دریافت گردید و همه چیز برای آغاز عملیات ساختمانی آماده شد، جز آنکه اعتبارات مالی برای این طرح نسبتاً سنگین در اختیار نبود.

در چنین احوالی، یک روز یکی از خیّرین بزرگوار به نام مهندس مشارزاده با آقای هدایی، مدیر عامل تماس می‌گیرد و درباره‌ی طرح ساختمان گفت و گو می‌کند و از اهدای مبلغی کلان از سوی بانویی بزرگوار به نام اشرف فتح نظریان، همان که ساختمان شهید صادقی را اهدا کرده بود، سخن به میان می‌آورد. آقای هدایی می‌گوید، بدین ترتیب رویای امیدبخشی که دیده بودم تعبیرشد و با همراهی کریمانه‌ی مهندس مشارزاده در آبان ماه سال ۱۳۸۳ عملیات ساختمانی آغاز گردید، این عملیات با شوری عاشقانه ادامه یافت و جشن افتتاح ساختمان نوبنیاد، پس از سیزده ماه، در آذرماه سال ۱۳۸۴ برگزار شد.

ساختمان جدید، به مساحت دو هزار و چهارصد متر مربع در چهار طبقه ساخته شده که طبقه‌ی زیرزمین آن شامل سالن‌ها و متعلّقاتی است که در موارد لازم برای اجتماعات و مراسم مربوط به مجتمع مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد و در سایر اوقات توسط کارگزار صنفی به عنوان سالن‌های پذیرایی به متقاضیان واگذار و درآمد آن به صورت اجاره به مجتمع پرداخت می‌شود. سه طبقه‌ی دیگر ساختمان به بخشهای اداری و کلاسها و کارگاههای آموزشی اختصاص دارد.

در این ساختمان یک گذرگاه شیب‌دار (رمپ) تعبیه شده که رفت و آمد ویلچر را در سه طبقه میسّر می‌سازد. علاوه بر آن، در ساختمان، آسانسور، دستگاه تهویه‌ی گرمایی و سرمایی مرکزی، امکانات روشنایی کافی و شبکه‌های تلفنی و رایانه‌ای نصب شده است. ورودی وسیع و فضاهای باز در طبقات این ساختمان برای برگزاری نمایشگاههای هنری، آمادگی دارد.

با بهره‌برداری از این ساختمان، فضاهای کافی ومناسب برای فعالیتهای اداری و آموزشی تامین شد و کلیه‌ی این گونه فعالیتها به این ساختمان، به عنوان ساختمان مرکزی منتقل گردید. در حال حاضر مرکز فیزیوتراپی و واحد ورزش و تربیت بدنی در ساختمان شماره۱(پلاک ۱۱۹۹) مستقر است و در بخشی از ساختمان شماره ۲، واقع در خیابان شهید صادقی دفتر مشاوره‌ی شغلی و کاریابی وابسته به مجتمع توان‌یابان استقرار یافته و بازارچه‌ی منضم به آن نیز کماکان با حضور غرفه‌داران توان‌یاب، فعال است.

توسعه کیفی خدمات

به موازات توسعه‌ی فضا و ساختمانها در مجتمع توان‌یابان و متناسب با افزایش حجم و گستردگی فعالیتها و در قبال مراجعات روزافزون توان‌یابان (معلولان) به این موسسه، ساختار تشکیلاتی مجموعه نیز توسعه یافت و توان وکارآمدی آن برای پاسخگویی به نیاز کارآموزان و عرضه‌ی خدمات بهتر و بیشتر به این عزیزان، ارتقا داده شد.

بدین ترتیبت کیفیت خدمات و عملکرد مجتمع به نحو بارزی بهبود یافت و سبب بهره‌وری بیشتر کارآموزان شد. هر چند تحوّل کیفی خدمات، بیش از همه در حوزه‌ی آموزش که اصلی‌ترین فعالیت مجتمع است، صورت گرفته، امّا در زمینه‌ی توانبخشی و فعالیتهای رفاهی و حمایتی نیز تغییرا مثبت کمّی و کیفی حاصل شده است. طبیعتاً برای تحقّق این گونه تحوّلات بهینه، زمینه‌ها و بنیانهایی ضرورت داشته که به صورت واحدهای تشکیلاتی در ساختار مجموعه شکل گرفته‌اند و به فعالیت پرداخته‌اند.

در این راستا می‌توان به واحدهای فیزیوتراپی، مشاوره، درمان، ورزش و تربیت بدنی، کاریابی و اشتغال وناوگان حمل و نقل اشاره کرد که شرح هر کدام در صفحات آینده خواهد آمد.

 

آینده‌نگری و طرح‌های توسعه

مدیریت مجتمع آموزشی نیکوکاری توان‌یابان مشهد، در عین اتّکا به سنّتهای معنوی و ارزشهای اجتماعی، همانند هر سازمان نوین و روزآمد دیگری، اصل آینده‌نگری و توسعه را مد نظر داشته و با توجه به اهداف و راهبردهای متعالی و برای رسیدن به آینده‌ای پربارتر، تحقیق، زمینه‌سازی، برنامه‌ریزی و اقدام می‌نماید. در این مقوله طرح‌هایی به شرح زیر مورد نظر بوده و تحقیق ومطالعه درباره‌ی آنها در جریان است:

  • اخذ مجوز جهت تاسیس دانشگاه علمی_ کاربردی ویژه معلولان جسمی _ حرکتی. در این مورد طرح اجرایی لازم تهیه و به مرجع مربوط تسلیم گردیده که تاکنون به نتیجه‌ی مثبتی نرسیده است.
  • ایجاد کانون فرهنگی ویژه‌ی توان‌یابان در مجتمع، به منظور توسعه‌ی طرحهای توانبخشی و ایجاد بستر برای فعالیتهای فرهنگی، ادبی، هنری، ورزشی این عزیزان، به شکلی هدفمند و ثمربخش.
  • ایجاد مرکز آب‌درمانی ویژه‌ی توان‌یابان و سالمندان.
  • توسعه و تجهیز ناوگان حمل و نقل مجتمع.
  • ایجاد مرکز تحقیق و توسعه(R&D)
  • و …